Yine bir sonbahar.
Yürek buruk, beden burda ama ruhum uzaklarda...

Belki mevsim kış, ama İzmir işte kıştan uzak, sonbaharda esir! Hedefime ulaşmak için her ne kadar bu aralar değişen kanun madeleriyle uğraşıyor olsam da sonbahar etkilerini bedenimde dinlendiriyor.

Gitmek geliyor içimden sessizce, habersizce. Sadece yalnız kalmak istiyorum küçük bir köy evinde. Doğanın kokusunu sabah esen rüzgarda içime çekmek, kömür sobasının o güzel sıcağında, elime kahvemi alıp pencereden sokağı izlemek istiyorum.

Yazık ki mücadeleler bitmiyor ve mevsimleri yaşayamıyom. Bir hedef belirliyorum, sonra ona ulaşıp ardınan bir tane daha, o da oluyor, yine birtane...

Bitmiyor!

O bitmedikçe ne sonbaharın, ne de yazın tadına varamıyorum. Hatta bazen bir filmin, bir belgeselin... Arada irkiliyorum ruhumun acısıyla. Derinlere hapsolmuş bir acı hiçbir mevsimde dirilmezken, sonbahar melankolisiyle uyanıyor. Gündüzler geceye karışıyor, mutluluklar hüzünlere. Mantık diyorum merhem misali ruhuma ilaç.

Kısa sürede toparlanıyorum ve anlıyorum mevsim Sonbahar.
Sonra silkelenip, yine çalışmaya devam ediyorum, bitmeyen hedeflere.